به گزارش کارگروه بین‌الملل سایبربان، بر اساس بیانیه مطبوعاتی وزارت جنگ ایالات متحده، این وزارتخانه پروژه مریدین (Project Meridian) را آغاز کرده است؛ طرحی ۱۲۰ روزه که هدف آن ارزیابی چگونگی تحول جنگ‌افزاری و شناسایی فناوری‌ها و قابلیت‌هایی است که ارتش آمریکا ممکن است در میدان‌های نبرد آینده به آنها نیاز داشته باشد.
این پروژه که در ۳۰ سپتامبر توسط پیت هگست، وزیر جنگ، اعلام شد، تحت هدایت امیل مایکل، مدیر ارشد فناوری پنتاگون و با رهبری مشترک ایلان ماسک، پالمر لاکی (بنیان‌گذار شرکت آندوریل) و نیوت گینگریچ (رئیس پیشین مجلس نمایندگان آمریکا) اجرا خواهد شد. انتظار می‌رود این طرح از تخصص کارشناسان حوزه‌های فناوری، دانشگاهی، سیاست‌گذاری و امنیت ملی که خارج از پنتاگون فعالیت می‌کنند، بهره ببرد.
طبق توضیحات پنتاگون، پروژه مریدین به بررسی میدان‌های نبرد آینده، شناسایی شکاف‌های قابلیتی و ارائه راهکارهای عملیاتی برای توسعه، آزمایش و به‌کارگیری فناوری‌های پیشرفته خواهد پرداخت. پیش‌بینی می‌شود خروجی این پروژه شامل یک گزارش عمومی به همراه یک پیوست محرمانه باشد که یافته‌های آن پس از دوره مطالعاتی ۱۲۰ روزه ارائه خواهد شد. ازاین‌رو، ماهیت این پروژه بیش از آنکه یک اقدام سیاست‌گذاری متعارف باشد، تلاشی برای تبدیل پیشرفت‌های فناورانه به قابلیت‌های نظامی ملموس و عملیاتی است.
اهمیت ویژه این طرح ناشی از طیف وسیع فناوری‌ها و محیط‌های عملیاتی مورد بررسی در آن است. گزارش‌ها درباره برنامه‌های پنتاگون حاکی از آن است که این مطالعه حوزه‌هایی همچون هوش مصنوعی، رباتیک و سامانه‌های خودمختار (خودکار) و همچنین عرصه‌های عملیاتی نوظهور از محیط‌های زیرزمینی گرفته تا فضای میان زمین و ماه (cislunar) را در بر می‌گیرد. این امر، هوش مصنوعی و فناوری‌های خودمختار را در چارچوب ارزیابی مجدد و گسترده‌تری از نحوه اجرای عملیات نظامی در عصر درهم‌تنیدگی فزاینده سامانه‌های دیجیتال و فیزیکی قرار می‌دهد.
در نتیجه، تمرکز پروژه مریدین بر جنگ‌افزاری آینده، پیامدهایی برای امنیت شبکه‌های نظامی و زنجیره‌های تأمین، سازوکارهای کنترل سامانه‌های خودمختار، زیرساخت‌های ارتباطی و حفاظت از سامانه‌های تصمیم‌گیری مبتنی بر هوش مصنوعی به همراه خواهد داشت.
این پروژه همچنین با تلاش گسترده‌تر پنتاگون برای حرکت به‌سوی جنگ‌افزاری خودمختار هم‌زمان شده است. پلتفرم‌های نظامی خودمختار به طور فزاینده‌ای به نرم‌افزار، شبکه‌های ارتباطی، زیرساخت‌های ابری و محاسباتی، پیوندهای ماهواره‌ای، حسگرها و سامانه‌های پردازش داده وابسته هستند؛ بنابراین، کارایی آنها نه‌تنها به قابلیت‌های فیزیکی، بلکه به یکپارچگی، دردسترس‌بودن و تاب‌آوری زیرساخت‌های دیجیتالی که پشتیبان آن‌هاست، بستگی دارد.
ترکیب اعضای پروژه مریدین همچنین بر نقش فزاینده بخش خصوصی فناوری در برنامه‌ریزی‌های امنیت ملی تأکید دارد. شرکت اسپیس ایکس، زیرساخت‌های ماهواره‌ای مورداستفاده دولت ایالات متحده را اداره می‌کند، درحالی‌که شرکت آندوریل، سیستم‌های نظامی خودمختار و سایر فناوری‌های دفاعی را توسعه می‌دهد. مشارکت آنها دسترسی به تخصص شرکت‌هایی را فراهم می‌کند که در حال حاضر در تقاطع هوش مصنوعی، سیستم‌های خودمختار، ارتباطات و فناوری دفاعی فعالیت می‌کنند. درعین‌حال، قراردادهای دولتی موجود آنها، سؤالاتی را در مورد چگونگی مدیریت منافع بخش خصوصی هنگام شناسایی نیازهای نظامی آینده ایجاد می‌کند. این نگرانی‌ها با گزارش در مورد این ابتکار مطرح شده‌اند؛ آنها به‌خودی‌خود شواهدی از نفوذ نامناسب نیستند.
این ابتکار همچنین دارای ابعاد ژئوپلیتیکی وسیع‌تری است. هدف پنتاگون برای حفظ برتری فناوری، فناوری‌های نوظهور را در چارچوب رقابت استراتژیک بین کشورها قرار می‌دهد. پیشرفت‌ها در هوش مصنوعی، سیستم‌های خودمختار، رباتیک، فناوری‌های فضایی و ارتباطات انعطاف‌پذیر می‌توانند بر قابلیت‌های نظامی تأثیر بگذارند و درعین‌حال بر سیاست‌های صنعتی، زنجیره‌های تأمین فناوری و دسترسی به زیرساخت‌های حیاتی نیز تأثیر بگذارند.
بنابراین، پروژه مریدین طیف کامل حوزه‌های جنگی آینده، از اعماق زمین تا فضای میان زمین و ماه را بررسی خواهد کرد. این ابتکار به‌عنوان تلاشی به رهبری دولت برای شناسایی و توسعه فناوری‌های پیشرفته، از جمله هوش مصنوعی، قابلیت‌های سایبری و سیستم‌های فضایی، برای استفاده نظامی آینده ایالات متحده توصیف شده است.
