به گزارش کارگروه بین‌الملل سایبربان، ادگار رینکویچ، رئیس‌جمهور لتونی، در مجموعه‌ای از اظهارات ماه سپتامبر خود هشدار داد که فعالیت‌های ترکیبی روسیه علیه کشورهای اروپایی و ناتو که از اوکراین حمایت می‌کنند، می‌تواند تشدید شود و به حملات سایبری، خرابکاری، جاسوسی، عملیات اطلاعاتی و حوادث مرتبط با پهپاد منجر شود.
اظهارات او در بحبوحه مجموعه‌ای گسترده‌تر از هشدارهای کشورهای ناتو در مورد تلاش‌های احتمالی روسیه برای آزمایش تاب‌آوری اتحاد، از جمله از طریق فعالیت‌هایی پایین‌تر از آستانه درگیری مسلحانه متعارف، مطرح شد. رینکویچ هم‌زمان تأکید کرد که هیچ مدرکی مبنی بر حمله قریب‌الوقوع و گسترده متعارف روسیه علیه قلمرو ناتو وجود ندارد.
لتونی مجموعه‌ای از حوادث مرتبط با پهپاد را تجربه کرده است، زیرا جنگ در اوکراین به طور فزاینده‌ای بر فضای هوایی بالتیک تأثیر می‌گذارد. فارین پالیسی گزارش داد که دو پهپاد در ماه مه پس از اینکه توسط جنگ الکترونیکی روسیه از مسیر خود منحرف شدند، به لتونی رسیدند، درحالی‌که سایر حوادث پهپادی و هوایی روسیه بر فضای هوایی ناتو تأثیر گذاشته است.
ناتو اعلام کرد که نقض حریم هوایی، حملات سایبری و خرابکاری علیه متحدان به طور مکرر افزایش‌یافته است و خاطرنشان کرد که پهپادها و هواپیماهای روسی در سپتامبر ۲۰۲۵ حریم هوایی چندین کشور ناتو را نقض کرده‌اند. اخیراً، ناتو گزارش داد که یک جنگنده ایتالیایی که از پایگاه لیتوانیایی خود پرواز می‌کرد، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ یک پهپاد را که حریم هوایی لیتوانی را نقض کرده بود، سرنگون کرد. رینکویچ همچنین در مورد حملات سایبری و عملیات اطلاعاتی پیرامون انتخابات پارلمانی ۳ اکتبر لتونی، در کنار خرابکاری و سایر فعالیت‌های خرابکارانه که کشورهای حامی اوکراین را هدف قرار می‌دهد، هشدار داده است.
بااین‌وجود، رئیس‌جمهور لتونی بین فشار هیبریدی مداوم و شواهد آمادگی برای تهاجم متعارف تمایز قائل شده است.
پرینکویچ در مصاحبه سپتامبر خود با روزنامه کیف ایندیپندنت گفت:
لتونی هیچ مدرکی مبنی بر آماده‌شدن روسیه برای یک حمله متعارف قریب‌الوقوع علیه کشورهای بالتیک، لهستان یا یک کشور دیگر ناتو ندارد.
درعین‌حال، او به افزایش فشار علیه کشورهای حامی اوکراین، از جمله حملات سایبری، خرابکاری و کمپین‌های اطلاعاتی، اشاره کرد. این تمایز مهم است؛ زیرا چالش امنیتی که توسط مقامات لتونی توصیف شده است شامل فعالیت‌هایی است که می‌توانند زیر آستانه درگیری مسلحانه آشکار باقی بمانند، درحالی‌که بااین‌وجود هزینه‌هایی را تحمیل می‌کنند، مکانیسم‌های واکنش را آزمایش می‌کنند و در مورد نقطه‌ای که اقدامات دفاع جمعی باید فعال شوند، عدم قطعیت ایجاد می‌کنند. این بحث همچنین توجه‌ها را دوباره به مفهوم دفاع جمعی مندرج در ماده ۵ پیمان آتلانتیک شمالی جلب می‌کند؛ ماده‌ای که در صورت وقوع حمله مسلحانه علیه یکی از متحدان اعمال می‌شود و ارزیابی آن نیز موردی (موردی - به - موردی) است. حمله به یک متحد، حمله به همه تلقی می‌شود، اما هر متحد خود تعیین می‌کند که چه اقدامی برای یاری‌رسانی به عضو مورد حمله ضروری است؛ این کمک لزوماً به معنای استفاده از نیروی نظامی نیست.
ناتو همچنین تصریح کرده است که حملات سایبری و ترکیبی (هیبریدی) عمده نیز ممکن است بسته به شرایط، در حکم حمله مسلحانه تلقی شوند؛ بنابراین، ماده ۵ آستانه یا معیار خودکاری تعیین نمی‌کند که بر اساس آن هرگونه ورود پهپاد یا حادثه سایبری، بلافاصله منجر به واکنش نظامی جمعی شود؛ بلکه عواملی همچون انتساب حمله، مقیاس، شرایط و ماهیت آن، همچنان در تعیین واکنش مناسب حائز اهمیت هستند.
