به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان، وام‌دهندگان وام مسکن با فشار فزاینده‌ای برای مدیریت هوش مصنوعی مواجه هستند، زیرا عدم قطعیت نظارتی در سراسر ایالات متحده ادامه دارد.
ایالت‌ها و مقامات فدرال همچنان بر نظارت اعتراض دارند، اما پاسخگویی در مورد نحوه استفاده از هوش مصنوعی در پذیره‌نویسی، خدمات‌رسانی، بازاریابی و تشخیص کلاهبرداری در حال حاضر بر عهده وام‌دهندگان است.
مدیریت ریسک هوش مصنوعی مؤثر به چیزی بیش از بیانیه‌های سیاستی نیاز دارد. وام‌دهندگان وام مسکن به حاکمیت عملیاتی نیاز دارند که ابزارهای هوش مصنوعی را فهرست‌بندی کند، داده‌های آموزشی را مستندسازی کند و پاسخگویی را برای نتایج، از جمله نظارت بر سوگیری و تشدید آن در زمانی که هوش مصنوعی بر واجد شرایط بودن وام‌گیرنده، قیمت‌گذاری یا افشای اطلاعات تأثیر می‌گذارد، تعیین کند.
ریسک فروشنده به یک عامل اصلی تبدیل شده است. بسیاری از قراردادهای فناوری قبل از بررسی هوش مصنوعی منعقد شده‌اند و فاقد مقرراتی در مورد حقوق حسابرسی، قابلیت توضیح و کنترل داده‌ها هستند و وام‌دهندگان را در صورت عدم موفقیت مدل‌های شخص ثالث در آزمایش‌های نظارتی یا انتظارات شفافیت، مسئول می‌دانند.
وام‌دهندگان پیشرو وام مسکن در ایالات متحده از استقرارهای مرحله‌ای استفاده و با موارد استفاده کم‌ریسک‌تر مانند پردازش اسناد و تشخیص کلاهبرداری شروع می‌کنند، درحالی‌که نظارت انسانی را برای تصمیمات با تأثیر بالا حفظ می‌کنند. گسترش تدریجی، شواهدی از عملکرد و انصاف ایجاد می‌کند که تنظیم‌کنندگان به طور فزاینده‌ای انتظار دارند.
با پیشرفت قوانین هوش مصنوعی در ایالت‌ها و اعلام توسعه استانداردهای ملی توسط مقامات فدرال، فشار نظارتی در حال افزایش است. حتی باوجود بحث در مورد مرزها، وام‌دهندگان همچنان پاسخگو هستند و این امر، مدیریت زودهنگام و مقیاس‌بندی منظم را ضروری می‌سازد.
