چالش کشتی های بدون سرنشین در آب های خاورمیانه

به گزارش کارگروه بین الملل خبرگزاری سایبربان، معاون دریاسالار برد کوپر طی یک میزگرد در کنفرانس یومکس (UMEX) در امارات متحده عربی در 22 ژانویه گفت:

شما چیزها را بیرون می آورید، آنها در یک پاورپوینت خوب به نظر می رسند، زمانی که در وسط آمریکا آزمایش شوند، خوب به نظر می رسند، اما وقتی آنها را در خاورمیانه بیرون می آورید و از آنها در آبهای واقعی و همراه با گرما و شن استفاده می کنید، برخی از آنها به خوبی کار نمی کنند.

منطقه خاورمیانه چندین گذرگاه دریایی و خطوط کشتیرانی مهم را در خود جای داده است که هر کدام ویژگی های خاص خود را دارند که می تواند ناوبری یک کشتی بدون سرنشین را چالش برانگیز کند.

به عنوان مثال، تنگه هرمز که خلیج فارس را به خلیج عمان متصل می کند، به دلیل گرد و غبار و مه در تمام طول سال دید نسبتا بدی دارد.

این موضوع ممکن است بر دامنه دید یک کشتی بدون سرنشین در حین انجام وظیفه تأثیر بگذارد.

دریای سرخ، که عربستان و مصر را در بر می گیرد، با طول قابل توجه آن در حدود 1400 مایل مشخص می شود و آبهای بسیار کم عمق که حدود 40 درصد آن کمتر از 100 متر عمق دارد و تجارت آن به عنوان یک مسیر تجاری حیاتی است.

کوپر یک اقدام اخیر برای تدارکات را تشریح کرد که به دنبال کشتی های بدون سرنشینی است که می توانند در چنین شرایطی به طور مؤثر عمل کنند.

او افزود:

با وجود واحد نوآوری دفاعی در سیلیکون ولی، اساساً گفتیم که ما به دنبال بهترین چیزی هستیم که جهان می‌تواند از یو‌اس‌وی‌ها (کشتی های بدون سرنشین) و هوش مصنوعی و کاربردهای آن‌ها برای آگاهی از حوزه دریایی تولید کند. حدود 9 روز پس از اعلام درخواست طول کشید تا 107 شرکت با یک ورودی وارد شوند.

او اظهار نمود که واحد نوآوری دفاعی (DIU) این میزان را به حدود 15 شرکت کاهش داده است و افزود:

سپس ما آنها را از اینجا به منطقه آوردیم و آنها را در محیطی قرار دادیم که در نهایت سیستم ها در آن خدمت کنند. و در طول انجام این کار، متوجه شدیم که احتمالاً برنده و بازنده را انتخاب خواهیم کرد.

کوپر گفت که از این آزمایشات، 15 شرکت "خیلی سریع" به هفت یا هشت شرکت کاهش یافتند.

دانیل بالتروسایتیس، رئیس دانشکده دفاع ملی در امارات متحده عربی در این پنل بیان نمود:

شما مفاهیم خوب زیادی را در مرحله آزمایشی خواهید دید، اما سپس آن‌ها را به نیروی بزرگ‌تری ارائه می‌دهید و برخی از این مفاهیم به دلیل نداشتن قدرت یک سیستم اکتساب میراث، از بین می‌روند.

هالی فاستر، افسر ارشد فناوری در شرکت تیک فورس 59 (Task Force 59)، مشکل دیگری را شناسایی کرد.

این واحد مستقر توسط ایالات متحده در بحرین مستقر است و به عنوان یک بستر آزمایشی برای نوآوری های بدون سرنشین و هوش مصنوعی عمل می کند.

او گفت:

یکی از بزرگترین چالش‌هایی که ما با آن روبرو هستیم، استفاده از رویکرد سیستمی خود در یک محیط پیچیده است. منطقه مسئولیت ناوگان پنجم مانند محیط های آزمایشی نیست که ما در ایالت داریم؛ چرا که محیط آزمایشگاه ما می تواند به سرعت توانایی ها را اثبات یا رد کند.

او اضافه کرد که این فقط مختص سیستم های بدون سرنشین نیست، بلکه شامل زیرساخت های ارتباطی، ادغام جریان های داده و قابلیت همکاری با دارایی های سرنشین دار نیز می شود.

کارشناسان دیگر خاطرنشان کردند که سرعت توسعه قابلیت‌های خودمختار جدید بسیار بیشتر از فرآیندهای ملی است که می‌تواند ادغام آنها با پلتفرم‌های قدیمی در عملیات‌های نظامی را پیچیده‌تر کند.