به گزارش کارگروه بین الملل خبرگزاری سایبربان، این پرونده، سالازار در برابر پارامونت گلوبال، توسط مردی مطرح شده که ادعا می‌کند وقتی پارامونت پیکسل ردیابی را در وب‌سایت جاسازی کرد، قانون حفاظت از حریم خصوصی ویدیو (VPPA) را نقض کرده است.
این قانون فدرال در سال ۱۹۸۸ برای محافظت از تاریخچه اجاره نوارهای ویدیویی مصرف‌کنندگان از افشای عمومی تصویب شد.
این قانون پس از آن تصویب شد که یک فروشگاه اجاره نوار ویدیویی که قاضی رابرت بورک از آن خدمات می‌گرفت، تاریخچه اجاره او را برای یک روزنامه فاش کرد.
بورک در آن زمان در اخبار بود زیرا درگیر یک سری جلسات استماع دشوار برای تأیید نامزدی نهایتاً ناموفقش برای دیوان عالی شده بود.
شاکی این پرونده، مایکل سالازار، استدلال می‌کند که وب‌سایت ۲۴۷اسپورت‌دات‌کام متعلق به پارامونت، ویدیوهایی را که او در این وب‌سایت تماشا می‌کرد، در حالی که همزمان در فیسبوک نیز وارد حساب کاربری خود شده بود، به طور غیرقانونی ردیابی کرده است.
سالازار مدعی است که پارامونت گلوبال عادات تماشای ویدیوی او را با فیسبوک به اشتراک گذاشت و فیسبوک از این اطلاعات برای هدف‌گذاری تبلیغات استفاده کرد.
سالازار پس از آن که دادگاه استیناف حوزه ششم آمریکا در ژوئیه ۲۰۲۳ به نفع پارامونت رأی داد، به دیوان عالی درخواست تجدیدنظر ارائه کرد.
دادگاه استیناف حکم داده بود که سالازار تعریف مصرف‌کننده تحت قانون حفاظت از حریم خصوصی ویدیو را برآورده نمی‌کند زیرا او مشترکی نبود که محتوای صوتی-تصویری دریافت کند.
انتظار می‌رود دیوان عالی تصمیم بگیرد که دادگاه‌ها در عصر دیجیتال تا چه حد می‌توانند قانون حریم خصوصی ویدیو را اعمال کنند.
سالازار ادعا کرده که او مشترک ۲۴۷اسپورت‌دات‌کام بوده زیرا در خبرنامه آنلاین این وب‌سایت عضو شده، اما دادگاه بدوی حکم داد که او صرفاً یک مشترک «به صورت انتزاعی» بوده است.
