به گزارش کارگروه حملات سایبری خبرگزاری سایبربان، دلیل این موضوع این چنین اعلام شده است که مشخص شده بود شبکه رایانهای این کشتی هنگام عبور از اقیانوس اطلس ممکن است توسط یک عامل خارجی به خطر افتاده باشد.
گارد ساحلی آمریکا روز سهشنبه اعلام کرد در ۲۱ اوت، یک تیم تخصصی متشکل از نیروهای گارد ساحلی، بازرس کشتی، اعضای «تیم حفاظت سایبری گارد ساحلی» و نیروهای «تیم اقدام سایبری افبیآی» سوار یک کشتی تجاری خارجی شدند که در حال حرکت به سمت آمریکا بود.
این تیم، سامانههای فناوری عملیاتی و فناوری اطلاعات کشتی را بررسی کرد و با خدمه و اپراتورهای شرکتی کشتی برای شناسایی و حذف تهدید همکاری کرد.
گارد ساحلی اعلام کرد:
در حال حاضر گزارشی از اختلال در عملیات، بیثباتی کشتی، خطر جانی برای خدمه یا پیامدهای زیستمحیطی وجود ندارد.
آمریکا تاکنون این نفوذ احتمالی را به عامل مشخصی نسبت نداده است؛ با این حال، رسانههای دولتی ایران در هفتههای پس از این حادثه گزارشهایی درباره آن منتشر کردهاند.
گارد ساحلی نام کشتی را اعلام نکرد، اما کشتی معرفیشده در گزارشهای رسانههای ایرانی ظاهراً نفتکش «ویال پراسپریتی» است؛ یک نفتکش بسیار بزرگ حامل نفت خام با طول ۳۳۳ متر که با پرچم لیبریا فعالیت میکند و ظرفیت حمل حدود ۲.۳ میلیون بشکه نفت را دارد.
اطلاعات عمومی مربوط به کشتیها نشان میدهد این نفتکش در زمان حادثه عازم گالوستون در ایالت تگزاس بوده است.
گزارشهای تأییدنشده درباره این حمله پس از عبور کشتی از تنگه جبلالطارق، میان اسپانیا و مراکش، برای نخستین بار بهطور عمومی منتشر شد.
خبرگزاری مهر روز ۲۰ اوت گزارش داد که ویال پراسپریتی در ۷ اوت، هنگام حرکت از پایانه «سیدی کریر» مصر به سمت آمریکا، هدف حمله قرار گرفته و ارتباطات آن به مدت ۳۰ ساعت قطع شده است.
مهر به نقل از یکی از اعضای ناشناس خدمه ادعا کرد مهاجمان به سامانههای اتاق موتور نفوذ کرده، جریان خنککننده موتور را کاهش داده، سرعت موتور را افزایش داده و در سامانههای سوخت و روغن روانکننده اختلال ایجاد کردهاند.
چهار روز بعد، خبرگزاری تسنیم نیز مقالهای با عنوان «دیگر هیچ کشتی آمریکایی امن نیست؛ آیا توپها جای خود را به کدها میدهند؟» منتشر کرد.
آمریکا تاکنون جزئیاتی درباره میزان نفوذ احتمالی ارائه نکرده و تنها تأیید کرده است که نشانههایی از به خطر افتادن شبکه کشتی وجود داشته است.
رسانههای دولتی ایران مدعی شدهاند هکرها کنترل سامانههای پیشرانه، ناوبری و حمل بار کشتی را به دست آوردهاند.
خطر نفوذ به سامانههای یک نفتکش تجاری فراتر از سرقت اطلاعات یا قطع ارتباطات است.
نفتکشهای مدرن از سامانههای بههمپیوسته فناوری عملیاتی برای کنترل کشتی استفاده میکنند و سامانههای پیشرانه، ناوبری و حمل بار آنها به شبکههای ارتباطی متصل هستند.
در صورتی که یک دولت متخاصم بتواند از راه دور به این سامانهها دسترسی پیدا کرده و کنترل آنها را به دست بگیرد، مهاجم ــ هرچند چنین سناریویی بعید است ــ از نظر نظری میتواند مسیر حرکت کشتی یا تجهیزات حیاتی آن را دستکاری کند و در نتیجه یک نفتکش عظیم حامل نفت را به ابزاری بالقوه برای حمله به یک بندر تبدیل کند.
