استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی در مدیریت انتخابات

به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان، برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) و اداره امور سیاسی و صلح‌سازی سازمان ملل متحد (DPPA) یک راهنمای فنی در مورد هوش مصنوعی در مدیریت انتخابات منتشر کرده‌اند تا به مقامات انتخاباتی در ارزیابی‌پذیرش مسئولانه این فناوری کمک کنند. 

این نشریه با عنوان (از وعده تا عمل: هوش مصنوعی در مدیریت انتخابات)، به طور مشترک توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد و بخش کمک‌های انتخاباتی اداره امور سیاسی و صلح‌سازی سازمان ملل متحد تهیه شده است. این نشریه به‌عنوان یک منبع عملی برای نهادهای مدیریت انتخابات در نظر گرفته شده است که بررسی می‌کنند چگونه هوش مصنوعی می‌تواند از کار آنها پشتیبانی کند. 

این گزارش خاطرنشان می‌کند که هوش مصنوعی در انتخابات، جدید نیست و مقامات انتخاباتی در حال حاضر از فناوری‌هایی مانند شناسایی بیومتریک رأی‌دهندگان، اسکن نوری برگه رأی و تجزیه‌وتحلیل الگوریتمی پایگاه‌های داده ثبت‌نام رأی‌دهندگان استفاده می‌کنند. 

بااین‌حال، این گزارش تأکید می‌کند که هوش مصنوعی مولد، مدل‌های زبانی بزرگ و سیستم‌های عامل، نشان‌دهنده یک تغییر قابل‌توجه هستند. درحالی‌که آنها می‌توانند اطلاع‌رسانی عمومی، تشخیص ناهنجاری، کارایی سازمانی و ارتباط با رأی‌دهندگان را بهبود بخشند، خطراتی مربوط به توهم، تعصب، قابلیت اطمینان و اعتماد عمومی را نیز به همراه دارند. پذیرش هوش مصنوعی باید بخشی از یک استراتژی تحول دیجیتال گسترده‌تر، از جمله مدیریت قوی‌تر داده‌ها، زیرساخت عمومی دیجیتال و ظرفیت‌سازمانی باشد. 

این گزارش توضیح می‌دهد که پذیرش مؤثر هوش مصنوعی در انتخابات به اجماع سیاسی و عمومی، پیاده‌سازی فنی قابل‌اعتماد و حاکمیت شفاف بستگی دارد. این گزارش خاطرنشان می‌کند که استفاده گذشته از فناوری‌های دیجیتال در انتخابات، نیاز به تعریف روشن مسئله، آزمایش دقیق و پذیرش تدریجی را نشان می‌دهد. 

قابلیت اطمینان به‌عنوان یک نگرانی اصلی شناسایی شده است. این گزارش هشدار می‌دهد که خروجی‌های نادرست یا گمراه‌کننده هوش مصنوعی می‌تواند بر اطلاعات رأی‌دهندگان، عملیات انتخاباتی و اعتماد عمومی تأثیر بگذارد. در محیط‌های انتخاباتی، حتی خطاهای جزئی می‌توانند بر حقوق رأی‌دهندگان تأثیر بگذارند، باعث اختلافات قانونی شوند یا اعتماد به نتایج انتخابات را تضعیف کنند.

 این نشریه همچنین شمول را به‌عنوان یک الزام اصلی برجسته می‌کند. سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند در صورت طراحی با داده‌های نماینده، آزمایش فراگیر، طراحی مشارکتی و نظارت مستمر، از شمول پشتیبانی کنند. بااین‌حال، مجموعه‌داده‌های مغرضانه یا سیستم‌های با طراحی ضعیف می‌توانند به زنان، جوانان، افراد دارای معلولیت، اقلیت‌ها و سایر گروه‌ها آسیب برسانند. 

مدیریت داده‌ها یکی دیگر از موضوعات اصلی است. نهادهای مدیریت انتخابات اغلب داده‌های شخصی حساس، از جمله اطلاعات بیومتریک را در اختیار دارند، درحالی‌که تحت انتظارات شفافیت قوی عمل می‌کنند. این گزارش می‌گوید اصولی مانند تناسب، رضایت آگاهانه و کیفیت داده‌ها باید به سیاست‌های عملی تبدیل شوند. 

این گزارش، کاربردهای هوش مصنوعی را در پنج حوزه عملکردی دسته‌بندی می‌کند: تحلیل، تشخیص، اتوماسیون، تولید محتوا و ارتباط با رأی‌دهندگان. نمونه‌هایی از این موارد شامل تشخیص ناهنجاری، تأیید بیومتریک، اتوماسیون گردش کار، اطلاع‌رسانی چندزبانه و چت‌بات‌های مبتنی بر هوش مصنوعی است.

 این نشریه ۱۲ ویژگی را برای هدایت نهادهای مدیریت انتخابات شناسایی می‌کند. این ویژگی‌ها شامل درک نیاز، ایجاد اجماع سیاسی، حفاظت از حقوق، مدیریت ریسک، تضمین نظارت انسانی، آزمایش زودهنگام و مکرر، طراحی برای شمول، تشکیل تیم‌های ماهر و متنوع، ایجاد امنیت، پرداختن به حریم خصوصی، عدم تمایل به رویکردهای باز در صورت لزوم و طراحی سیستم‌ها برای آینده است. 

این گزارش همچنین هوش مصنوعی در مدیریت انتخابات را به پیمان جهانی دیجیتال مرتبط می‌کند که رویکردی مسئولانه، شفاف، پاسخگو و انسان‌محور را در قبال فناوری‌های نوظهور ترویج می‌دهد. در این گزارش آمده است که مقامات انتخاباتی باید در نظر بگیرند که چگونه تعهدات مربوط به زیرساخت‌های عمومی دیجیتال، ابزارهای منبع‌باز، حفاظت‌ها، استانداردهای داده و نظارت انسانی در کار آنها اعمال می‌شود. 

این نشریه به‌جای تأیید هوش مصنوعی برای فرآیندهای انتخاباتی، چارچوبی را برای کمک به مقامات انتخاباتی فراهم می‌کند تا ارزیابی کنند که آیا، کجا و چگونه می‌توان هوش مصنوعی را به طور مسئولانه به کار گرفت.