مقابله با خطرات گسترش پهپادها

به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان، به نقل از «techxplore»؛ گروهی از پژوهشگران دانشگاه لوکزامبورگ به تازگی سامانه ی دفاعی کارآمد را برای هواپیماهای بی سرنشین تولید کرده اند. این سامانه از شبکه ای از پهپادهای دفاعی تشکیل شده است که می توانند در زمان شناسایی تهدید خود را سازماندهی کنند و در قالب یک گروه به مقابله با پهپاد مهاجم بپردازند.

هم اینک شرکت های بزرگی مانند آمازون، علی بابا و دومینو (Domino) به منظور رساندن بسته های پستی و غذا به مردم سراسر جهان، در حال آزمایش پهپادها هستند. از طرفی تعدادی از برنامه ریزان شهری نیز در طراحی های خود برای شهرهای هوشمند آینده این ابزارها را در نظر گرفته اند. برای مثال می توان به تعریف اصطلاحاتی مانند مناطق پرواز (UAV flight zone) و بزرگراه های پهپادها (UAV highwats) اشاره کرد.

با وجود فواید پهپادها، پذیرش گسترده ی آنها خطراتی را نیز به دنبال خواهد داشت. از آنجایی که رفتار و حرکات پهپادها کاملاً پویا است باید سامانه ای به منظور نظارت روی عملکرد آنها ایجاد شود. وظیفه ی این سیستم شناسایی پهپادهای مزاحم، مهاجم و خلافکار خواهد بود.

مِتایس براست (Matthias Brust)، یکی از پژوهشگران طرح بالا گفت:

در طول چند سال آینده، هزاران پهپاد به منظور انجام طیف وسیعی از وظایف مانند رساندن غذا، بسته های پستی، نظارت و نگهداری، به پرواز در خواهند آمد. در حال حاضر شهرهای زیادی روی تعیین محدوده ی پرواز برای این ابزارها کار می کنند. با وجود این گسترش تعداد آنها، خطرات و مشکلات امنیتی مختلفی را به علت سرعت انعطاف پذیری و خودمختاری خود به وجود می آورد. تحقیقات ما روی یک سامانه ی دفاعی متشکل از هواپیماهای بدون سرنشین متمرکز بود که می توانند به سرعت و به شکل خودکار علیه نمونه هایی که رفتار مشکوک دارند یا وارد منطقه ی ممنوعه می شوند، واکنش نشان بدهند.

پژوهشگران، به منظور کاهش خطرات مرتبط با پهپادها، در حال طراحی سامانه ای هستند که نمونه های مهاجم را شناسایی کرده و به صورت خودکار آنها را تا خروج از محدوده ی تعیین شده همراهی می کنند.

براست ادامه داد:

ما الگوریتمی ماژولار و محلی توسعه دادیم که روی همه ی پهپادهای موجود در شبکه اجرا شده، به همه ی آنها اجازه می دهد، موقعیت خود را با توجه به محل قرارگیری دیگر نمونه های همراه، تنظیم کنند. این الگوریتم، ازدحام اطلاعات (intelligent swarm) نام دارد. پس از استقرار اولیه و شناسایی مهاجم، پهپادهای دفاعی به صورت خودکار یک شبکه ایجاد کرده و آن را به دام می اندازند تا از محیط خارج شوند.

وی افزود:

اصلی ترین چالش، توسعه ی یک الگوریتم محلی بود که نیازی به توافق یک سامانه ی گسترده برای عملکرد نداشته باشد. به علاوه، باید هر پهپاد در زمان انجام مانور دفاعی خود در محل درست قرار داشته باشد. رویکرد ما برای رفع این مشکل طراحی ماژولاری بود که می توانست به آنها برای شکار و اسکورت، حالت بدهد.

در رویکرد مذکور یک طراحی ماژولار که به 5 فاز تقسیم شده است، شکل می گیرد. این 5 فاز استقرار، دسته بندی، شکل گیری، تعقیب و همراه هستند.

در زمان آزمایش سامانه ی مذکور مشخص شد، سیستم دفاعی یاد شده حتی در برابر اختلال و قطعی ارتباطات نیز می تواند به کار خود ادامه بدهد.

پژوهشگران قصد دارند با توجه به موفقیت آمیز بودن نمونه ی اولیه دستاورد خود، در آینده ی نزدیک آن را در جهان واقعی مورد آزمایش قرار دهند.