دولت، ناجی مردم آمریکا نیست
به گزارش کارگروه بینالملل سایبربان؛ میلیاردها سند و پرونده دزدیده شده بهوسیله هکرها، هشداری مبنی بر اتفاقات ناگوار، در آینده است. مایکل اکولز (Michael Echols)، خبرنگار امنیت سایبری و مدیرعامل مرکز فضای غیرانتفاعی کندی، در این خصوص، مقالهای نوشته که به شرح زیر است:
سال 2019، با این اخبار، شروع شد که نزدیک به 773 میلیارد حساب ایمیل و گذرواژه، ازسوی خریداران بالقوه در وبسایتهای هکرها، منتشر شدهاند. این همچنان یک الگوی نگرانکننده از سرقت سایبری سیستمها، در سراسر جهان است که باید هر فردی، مراقب روزنههای دیجیتالی آنها باشد. این یک تهدید واضح، برای کشورهای قدرتمند مانند ایالات متحده، محسوب میشود. خطر بزرگتر، این است که اکثر مردم، هیچ سرنخی درباره این موضوع ندارند که چرا ایمیلهای دزدیده شده، تهدیدی برای آنان، به شمار میروند.
هیچ سیاستمداری نمیخواهد به یک نهاد تجاری، آسیب بزند؛ یا با اقداماتی وارد جنگ شود. هیچکدام از آنها، خواستار اصلاحات و مقررات شدید نیستند. اما این، جوهر رهبری است. با این حال، اطلاعات کافی و قربانیان قابل شناسایی، باعث عبور از حد و مرزها میشوند. صرفنظر از چند کشور بزرگ، به این مسئله، توجه کمتری میشود.
رهبران جهانی
فرصت دسترسی به رایانههای مردم، ایجاد اختلال در کسب و کارها و سرقت دادههای بسیار محرمانه، باعث قدرتمندی افرادِ با مهارت کمتر میشود. رشد صنعت حمایت از این هکرها، منجر به جنگ دیجیتال نامتقارن، علیه قدرتمندترین کشورهای جهان میشود و قابلیتهایی را برای هر دشمن و کارمند ناراضی، یا مستعد ایجاد میکند؛ اما مجرمان سایبری را برای تأثیر روی زندگی میلیونها نفر، خسته مینماید.
به نظر میرسد رهبران سیاسی، دوست دارند که ما این مشکل را نادیده بگیریم؛ زیرا پاسخ درستی ندارند. اگر به لیست کاندیدای ریاست جمهوری در سال 2020، نگاه کنیم، به نالایقی رهبران ملی احتمالی، در برابر مشکلات سیاسی پی میبریم. رئیس جمهور فعلی آمریکا، هرگز در مورد تهدیدات دیجیتال علیه ما، یا ایجاد امنیت بنیادین و قوی دیجیتال، برای آینده اقتصاد، صحبت نمیکند. نامزدها حتی امنیت سایبری را در فهرست اولویتهای خود، قرار نمیدهند.
وضعیت نیرومند سایبری
راه حل، خود مردم هستند. ما از فناوری جدید، تا زمانی که مشهور است، استفاده میکنیم. اگر تسهیلات، بهصورت رایگان، تأمین شوند، مردم حضور خواهند داشت. دادههای درخواست شده ازسوی تأمین کننده فناوری، هرگز با ارزیابی طولانی مدت خطرات، مشاهده نمیشوند. حفظ آزادی دیجیتال، هرگز در معادله ریسک ما، بررسی نمیشود؛ زیرا ما واقعاً معتقد نیستیم که میتوان به هدف رسید.
مهمتر از همه، ما تقاضای کمی از تولیدکنندگان دستگاههای حیاتی مانند: سازندگان ابزارهای پزشکی و توسعهدهندگان شهر هوشمند داریم. به همین دلیل، آنها همچنان به ارائه محصولات آسیبپذیر، به مشتریان، ادامه میدهند و به همین دلیل، رهبران سیاسی، از تمرکز روی این موضوع مهم، ممانعت میکنند.
حضور داوطلبانه شخصیتهای دیجیتال، تضعیف دموکراسی و سهولت دسترسی غیرمجاز به سامانههای حیاتی، شاید یک روز، مانع انتقال آزادانه حق دیجیتال ما شوند. این مسئله، اساساً دستورالعمل بردهداری دیجیتال است. آینده ما میتواند با مجموعه اطلاعاتی تعریف شود که برای سوء استفاده از خود ما، بهکار روند، یا بهسادگی ما را از فرصتها دور کنند.
نرمافزار تعریف شده
همانطور که «DNA» تعریف زندگی هر انسانی است، نرمافزار نیز قابلیت و ظرفیت فناوری را تعریف میکند. ترس من، این است که فناوری باعث تعریف زندگی ما شود و اولاد انسان را پیشبینی کند. فناوری همچنین به غیر از کاربرد نرمافزار، در محاسبات پیشرفته، برای حل مشکلاتی مانند بیان ژن در درمان سرطان، ما را به ایجاد یک سیستم نوین اجتماعی، سوق خواهد داد.
ما نمیتوانیم رهبری را دیجیتالی کنیم؛ اما اکنون به آن نیاز داریم. رهبران ظهور میکنند و هیچکدام گویا به اوج نمیرسند. منصور حسیب (Mansur Hasib)، نویسنده، افسر امنیت اطلاعات و استاد دانشگاه معتبر مریلند کتابهایی را نوشته است که در حوزه رهبری امنیت سایبری، جایزههایی بردهاند. او میگوید که رهبری یک فرآیند ذهنی و شامل درنظر گرفتن ارزشها و تمرکز روی مواردی است که ما میتوانیم کنترل کنیم. اگر روی عملکرد خود، کنترل داشته باشیم، میتوانیم تغییر ایجاد کنیم. اگر یکپارچگی وجود داشته باشد، میتوانید به سطوحی برسید که حتی تصورش را هم نمیکردید.
شمار اندکی از سیاستمداران برجسته، تلاش میکنند که ما را به سمت امنیت بهتر، در دنیای رو به گسترش دیجیتال، در آینده، سوق دهند. هیچیک از آنها قصد ندارند احساسات اهداکنندگان احتمالی را جریحهدار کنند. بهخصوص به این دلیل که رأیدهندگان غیرروشنفکر، به دنبال ایجاد تغییر نیستند. درخواست تغییر کنید و آنها را از آسیب به احساستان بترسانید.
درحال حاضر، چندین لایحه امنیت سایبری وجود دارند. ترویج فناوری، ما را به شیوههای مختلف، کمک میکند. با این حال، نشان دهنده تهدیدات جدی است که گاهی اوقات غیر قابل پیشبینی هستند. خوشحالیم که شاهد اقدامات پیشگیرانه کنگره، برای مقابله با خطرات ناشی از کاربرد فناوری، در عملکردهای مهم ملی هستیم. معرفی لوایح خانه نمایندگان، آغاز این فرآیند است. ما این نوع انرژی را قبلاً هم دیدهایم. اکنون زمان اقدام جدی کنگره است. صحبت کردن، ارزشی ندارد و رکود، بهای دموکراسی ما را کاهش میدهد. بنابراین به همه مقامات منتخب میگوییم که درباره عشق به کشور، دیگر سخن نگویند؛ چرا که اول باید عشق خود را اثبات کنند!
