جاسوسی امنیتی گوگل از شهروندان

ادوارد اسنودن با لو دادن اسناد جاسوسی سازمان امینت ملی آمریکا، موسوم به پریسم، دنیایی را به هم ریخت و خیلی‌ها را از خواب خرگوشی بیدار کرد. یک باره همه به فکر امنیت شان در فضای سایبر افتادند و حقوق وب‌وندی خود را در خطر دیدند مطمئناً اینطور نبوده که قبل از افشای پریسم نظارت یا به عبارت درست «جاسوسی» از کاربران اینترنت وجود نداشته باشد؛ حتی اگر منطقی نگاه کنیم می‌بینیم که پیش از اینترنت و همین حالا هم دولت‌ها با نظارت بر جوامع و شهروندان خود سعی در تأمین امنیت جامعه دارند و این وسط حتماً اتفاق می‌افتد که حقوق شهروندی زیر پا گذاشته شود.

 

اریک اشمیت رییس اجرایی گوگل هم نگاه خودش را به ماجرا دارد و می‌گوید: «این مسئله دیگر بخشی از واقعیت جامعه ما شده.» شاید طبق قوانین امریکا جاسوسی از شهروندان و وب‌وندان در جامعه آنها امری طبیعی محسوب می‌شود، ولی نظارت بر شهروندان جوامع دیگر و آن هم فقط برای مبارزه با مخلان امنیت جهانی، نیازمند توافقات بین المللی ست و باید زیر نظر نهادهایی مثل سازمان ملل انجام گیرد.

 

اشمیت می‌گوید: «سال هاست که جاسوسی وجود دارد، سال هاست که نظارت [های مختلف] وجود دارد، بعد از این هم خواهد بود. من علاقه ای به قضاوت کردن درباره آن ندارم، این طبیعت جامعه ماست»

 

شاید اگر شما هم در شرکتی کار می‌کردید که از نظارت پول در می‌آورد این چیزها را کاملاً عادی می‌دیدید و با هر بهانه ای به توجیه آن می‌پرداختید.

 

اما همین آقای اشمیت هم آنجایی که منافع شرکتش را در خطر می‌بیند احساس خطر می‌کند و می‌گوید: «خطر اصلی از بابت انتشار عمومی [این موضوعات] واکنش کشورهای دیگر و جدی گرفتن مسائل مربوط به رمزنگاری ست -چیزی که در اصطلاح به آن بالکانی سازی گفته می‌شود- این طوری اینترنت که ماهیتی جهانی دارد مدام به سمت اختصاصی شدن برای هر کشور پیش می‌رود و کارکرد اصلی خود را از دست می‌دهد. به نظرم این چیزی ست که باید نگرانش بود»