توسعه رادارهای مینیاتوری توسط گوگل

به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان؛ رابط‌های کاربری رایانه‌ها و ابزارهای هوشمند به طور پیوسته در حال تحول هستند. آزمایشگاه آتاپ شرکت گوگل (ATAP) از مدت‌ها قبل روی رابطی نامرئی کار می‌کند که به کاربران اجازه می‌دهد از طریق ژست‌های حرکتی و بدون تماس فیزیکی با دستگاه به تعامل با آن بپردازند.

طرح یاد شده پروژه‌ی سولی (Project Soli) نام دارد. یک برنامه سخت‌افزاری آزمایشی که از راداری مینیاتوری تشکیل شده است. این رادار می‌تواند حرکات کاربران را تشخیص بدهد و هم‌اکنون برای بررسی بیشتر و تأیید آن در اختیار کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) قرار دارد.

گروهی از پژوهشگران دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند به منظور بررسی محدودیت‌های پروژه سولی، آزمایش‌هایی را روی آن انجام داده‌اند. از سولی به عنوان ابزاری برای سنجش در زمینه‌های مختلف بهره کرد. برای مثال به کمک آن می‌توان تعداد کارت‌های بازی جلوی دستگاه، اندازه‌گیری جهت قطب‌نما و حتی تشخیص شیوه‌ی چینش قطعات بازی لوگو روی یکدیگر را تشخیص داد.

همه‌ی اقدامات بالا با استفاده از سیستم راداری ظریفی که رادارکَت (RadarCat) شناخته می‌شود، انجام می‌گیرد. همچنین دقیقاً به مانند سامانه‌های راداری که هواپیماها را تشخیص می‌دهند از پالس‌های الکترومغناطیسی که ضرری برای هدف ندارد، بهره گرفته می‌شود. شیوه‌ی بازتاب سیگنال‌ها بر پایه عوامل مختلفی مانند فاصله، چگالی جسم، ضخامت، ظاهر و خواص سطح آن کاملاً متفاوت است.

سخت‌افزار یاد شده برای هر شی‌ء یک اثر منحصر به فرد ایجاد می‌کند. پژوهشگران در سال 2016 رویکردی را به نمایش گذاشته بودند که چگونه می‌توان برای پایه‌ی همین ویژگی، اشیا مختلف را تشخیص داد؛ اما در حال حاضر امکان به کارگیری آن به شیوه‌های منحصر به فرد دیگری فراهم شده است.

برای مثال به وسیله‌ی پروژه سولی می‌توان اشیایی مانند کارت‌های بازی، مهره‌های لوگو و لیوان را شمارش کرده، مرتب‌سازی نمود. همچنین امکان تشخیص حرکت یا حتی انجام عملیاتی‌های ریاضی بدون تماس فیزیکی با دست فراهم می‌شود.

پژوهشگران اسکاتلندی توضیح دادند از فناوری بالا می‌تواند در زمینه‌هایی مانند آموزش و سرگرمی بهره گرفت. برای مثال امکان انجام بازی‌های رومیزی به کمک آن فراهم می‌شود همچنین در صورت تجهیز خانه‌های هوشمند به آن می‌توان روی حضور یا عدم حضور اشیایی خاص و از پیش تعیین شده نظارت کرد.

با وجود این که امکان دستیابی به 2 مثال یاد شده در حال حاضر نیز امکان‌پذیر است؛ اما استفاده از رادار مذکور مزایای منحصربه‌فردی را به همراه دارد. برای مثال برخلاف تراشه‌های RFID، نیازی نیست که شی مورد نظر خود برای نظارت را تغییر دهید. همچنین برعکس دوربین‌هایی دارای قابلیت تشخیص اشیا هستند، نگرانی نسبت به حریم خصوصی وجود ندارد. از طرفی در حالی که سیستم‌های امروزی به خط دید و شرایط نوری مناسب نیاز دارد، فناوری سولی در تاریکی مطلق نیز به خوبی کار می‌کند.

البته فناوری سولی از محدودیت‌های مختلفی نیز بهره می‌برد. این چالش به علت حساسیت بسیار بالای رادار به وجود آمده است. به این معنی که حتی کوچک‌ترین تغییرات در اشیا نیز ممکن است، آن‌ها را غیرقابل تشخیص کند. برای مثال پژوهشگران متوجه شدند در هنگام شمارش کارت‌ها، اگر یکی از آن‌ها خم شوند، به اشتباه دسته‌بندی خواهند شد.

سخت سولی را می‌توان در تراشه‌ای با ابعاد 8 در 10 میلی‌متر پیاده‌سازی کرد. از این فناوری می‌توان در زمینه‌های مختلفی مانند کنترل ابزارهای خانگی و همراه هوشمند از راه دور و تنها با ژست‌های حرکتی بهره گرفت؛ اما شرکت گوگل هنوز هدف خود نهایی خود از توسعه پروژه سولی را مطرح نکرده است.