نیازمندی های نسل جدید کشتی های نظامی

به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان، به نقل از «defensenews»؛ نیروی دریایی آمریکا معتقد است نسل بعدی کشتی های جنگی که در طول یک دهه‌ی آینده به کار گرفته می‌شوند باید از سلاح‌های لیزری، تفنگ‌های الکترومغناطیسی، حسگرها و انواع دیگر سلاح های پیشرفته به صورت یکپارچه بهره ببرند؛ اما انجام این کار با چالش هایی مانند تأمین منبع انرژی موردنیاز همراه است.

مارک وندروف (Mark Vandroff)، فرمانده ی فعلی بخش کاردراک از مرکز جنگ افزارهای سطحی نیروی دریایی آمریکا¹ و مدیر برنامه ی سابق ناوشکن «Arleigh Burke-class destroyer»، شخصی که در توسعه ی «DDG Flight III» همکاری داشت، در «گردهمایی مهندسان نیروی دریایی آمریکا²» گفت:

به کار بردن منبع انرژی اضافی در کشتی هایی که هم اکنون در حال طراحی هستند، ایده ی خوبی بود؛ اما سلاح ها و سامانه های آینده چالش بزرگی را برای مهندسان نیروی دریایی ایجاد خواهند کرد.

وندروف ادامه داد:

به کارگیری معماری الکتریکی در کشتی با چالش مواجه است.

فرمانده ی کاردراک، خانه ای که همه ی لوازم برقی آن فعال است را با اضافه کردن سامانه ای با سطح مصرف مگاوات در کشتی ها، مقایسه کرد.

مدیر برنامه سابق ناوشکن افزود:

زمانی که شما همه ی لوازم موجود در خانه را روشن می کنید، تغییر بارالکتریکی زیادی را به شرکت انرژی وارد نمی آورید. در مقابل کوچک ترین بارالکتریکی بر روی یک کشتی، بخشی بزرگی از کل انرژی آن را در بر می گیرد. این مسئله چالش بزرگی را به وجود می آورد. به خصوص اگر بخواهیم آن را در DDG Flight III به کار بگیریم که رادار دفاعی موشکی و هوایی آن حجم عظیمی از همه ی منبع الکتریکی را به خود اختصاص می دهند. بسیار بیشتر از میزانی که ما آن را در کشتی های گذشته این کلاس تجربه کرده ایم.

وی اظهار کرد:

ما مدت ها و به سختی کار کردیم تا توانستیم به DDG Flight III دست پیدا کنیم. محلی که هر گاه بخواهیم برای مبارزه سوییچی را خاموش یا روشن کنیم، باعث آتش گرفتن آن نشویم. افراد بسیار زیادی در جامعه ی تکنیکی نیروی دریایی برای دستیابی به این هدف تلاش کردند.

مقام یادشده و گروهی که در برنامه «DDG-51» کار می کنند، به منظور نصب رادار دفاع موشکی و هوایی (AMDR یا AN/SPY-6) در طراحی DDG، مجبور به بازنگری 45 درصد، طرح های این کشتی شدند. به گونه ای که حتی ممکن است لازم باشد در تجهیزاتی با منبع برق اضافی تغییر گسترده ای صورت گیرد.

مارک وندروف توضیح داد:

ما در آینده انعطاف پذیری و قدرت اضافی بیشتری را می خواهیم. این اقدام مشکل فعلی را به صورت خودکار حل نخواهد شد. اگر شما منبعی بزرگ برای کاربردهای نظامی یا هر اقدام مورد نظر دیگری در اختیار داشته باشید، این مسئله برای اقدامات فنی و تغییرات احتمالی آینده صورت می گیرد.

وندروف شرح داد، حتی در ناوشکن های کلاس «Zumawalt»، در زمینه سامانه ی جدید خود که حجم بالایی از منبع انرژی کشتی را به خود اختصاص می دهد، با چالش مواجه شده است.

وی افزود:

کشتی DDG-1000 از منبع انرژی معادل 80 مگاوات بهره می برد. اگر شما به 5 یا 6 مگاوات آن برای خاموش یا روشن کردن نیاز داشته باشید، درصد بالایی از همه ی ظرفیت مصرف خواهد شد. معماری الکتریکی در آینده هنوز هم به عنوان حوزه ای شناخته می شود که تلاش بالایی برای دستیابی به آن طلب می شود.

برای نمونه زمانی که نیروی دریای آمریکا قصد داشت در سال 2016، ریلگانی را روی کشتی با قابلیت جابه جایی سریع نصب و آن را به محل عملیات اعزام کند، با چالش منبع برق مواجه شد. در نتیجه تصمیم گرفت به جای Zumwalt آن را روی JHSV نصب کند.

1. _{Carderock Division of the Naval Surface Warfare Center}
2. _{American Society of Naval Engineers symposium}